FAQs

De belangrijkste productkenmerken van kleefbanden zijn kleefkracht, temperatuurbestendigheid, mechanische belasting en treksterkte. Afhankelijk van de toepassing van de tape zijn deze eigenschappen meer of minder uitgesproken. Afplakbanden voor schilderwerk moeten bestand zijn tegen hoge temperaturen en moeten verwijderd kunnen worden zonder residu’s achter te laten. Voor isolatietoepassingen is het belangrijk dat de kleefband erg stevig is en over niet te veel rek beschikt. Kleefbanden voor het eindloos maken van papierrollen in de papierindustrie moeten over een grote onmiddellijke kleefkracht beschikken

Kleefbanden zijn niet voorzien van een laag lijm, maar van drukgevoelige kleefstoffen. In tegenstelling tot lijm die in vloeibare vorm wordt aangebracht en dan uithardt door een chemische reactie, is drukgevoelige kleefstof al klaar voor gebruik, permanent klevend en eenvoudig aan te brengen. Zelfs de lichtste druk met de vinger is genoeg om de kleefstof te laten kleven op een oppervlak.

Een kleefband bestaat uit verschillende lagen. De drukgevoelige kleefstof is gebonden aan een dragermateriaal, bijvoorbeeld kunststof folie, papier of textiel.

Een dunne primerlaag of voorbehandeling van het dragermateriaal kan de kleefkracht van de kleefstof verbeteren.

Scheidingsmiddelen zorgen voor een goede afrolbaarheid.

Een reeks organische polymeren, chemische verbindingen die bestaan uit keten- of vertakte moleculen, kunnen permanent klevend zijn. Voorbeelden zijn polyacrylzuurester, natuurlijk rubber, styropol- en styreen-copolymeren.

De macromoleculen moeten lang genoeg zijn om net zo een “kluwen” te vormen als een portie spaghetti. Hierdoor ontstaat de interne cohesie van de kleefstof. Omdat de lange molecuulketens tussen de contactpunten bewegen, kan de kleefstof goed op oppervlakken worden aangebracht en daar hechten.

Er bestaan ook zelfklevende polymeren die hechten zonder de toevoeging van harsen om ze kleverig te maken. Sommige hiervan hebben slechts een beperkte kleefkracht en worden pas sterk klevend als andere stoffen worden toegevoegd.

Om het afrollen van de kleefband absoluut probleemloos te laten verlopen, moet het dragermateriaal aan beide zijden een verschillende oppervlaktekwaliteit hebben. Om de kleefkracht van een kleefstof op de drager te versterken, wordt het oppervlak gereinigd, geruwd en chemisch functioneel gemaakt door natuurkundige processen. Er worden bijvoorbeeld moleculaire lagen op het oppervlak verdampt.

Een dunne primerlaag kan de kleefkracht ook versterken. Het afrollen van de kleefband wordt mogelijk gemaakt door scheidingsmiddelen, die door hun lage oppervlaktespanning effect hebben. Hoe lager de oppervlaktespanning van het scheidingsmiddel in vergelijking met die van de kleefstof, des te groter het scheidingsvermogen.

Sinds 1882, toen Paul Beiersdorf het patent voor kleefpleisters kreeg, is natuurlijk rubber een van de belangrijkste grondstoffen geweest voor kleefstoffen. Door toevoeging van harsen wordt het kleverig en zo ontstaat er een goedkope kleefstof met een grote kleefkracht. Kleefbanden die gemaakt zijn van natuurrubber zijn het best geschikt voor binnentoepassingen zoals voor afplakband voor schilderwerk, of voor verpakkingstapes die redelijk geluidsarm kunnen worden afgerold.

Acrylaten vormen een andere belangrijke groep van drukgevoelige kleefstoffen. Dit zijn synthetische polymeren die sinds 1960 worden geproduceerd als kleefstoffen voor veeleisende taken zoals duurzame of buitentoepassingen. Polymeren kunnen door de keuze van hun basiscomponenten en door verbindingen zo veranderd worden, dat zij op maat gemaakte eigenschappen bezitten. Een ander voordeel is hun goede lichtvastheid en temperatuurbestendigheid. Naast natuurrubber en polyacrylaten, zijn er ondertussen nog andere systemen succesvol op de markt, bijvoorbeeld thermoplastische elastomeren.

Het dragermateriaal heeft aan beide zijden een verschillende oppervlaktekwaliteit.